سخنان امام حسین علیه السلام شهادت حضرت على اكبرسلام الله علیه

پس از آنكه ياران و اصحاب حسين بن على عليهما السلام شربت شهادت نوشيدند و نوبت به افراد خاندان آن حضرت رسيد، اول كسى كه قدم به ميدان گذاشت و در راه اسلام و قرآن تيرها و نيزه و شمشيرها را به جان خريد "على اكبر" فرزند رشيد حسين بن على عليهما السلام بود.

پس از آنكه ياران و اصحاب حسين بن على عليهما السلام شربت شهادت نوشيدند و نوبت به افراد خاندان آن حضرت رسيد، اول كسى كه قدم به ميدان گذاشت و در راه اسلام و قرآن تيرها و نيزه و شمشيرها را به جان خريد "على اكبر" فرزند رشيد حسين بن على عليهما السلام بود.

گوشه اى از شخصيت روحى و معنوى و حسن صورت و سيرت او را از زبان خود او و پدر ارجمندش :

اَللّهُمَّ اشْهَدْ عَلى هؤُلاءِ الْقَوْمِ فَقَدْ بَرَزَ اِلَيْهِمْ اشْبَهُ النّاسِ بِرَسُولكَ مُحَمَّدٍ صلّى اللّه عليه و آله خَلْقاً وَخُلُقاً ومَنْطِقاً

على از نظر خلقت ظاهرى و قيافه ، از نظر ملكات و خلق و خوى و منطق و گفتار شبيه ترين مردم بود نسبت به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله

وكُنّا اِذَا اشْتَقْنا اِلى رُؤ يَةِ نَبِيِّكَ نَظَرْنا اِلَيْهِ.

كه هروقت يكى از افراد خاندان ما شوق ديدار و زيارت سيماى پيامبر را داشت ، صورت زيباى على را تماشا مى كرد؛

او آيينه تمام نماى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بود هم از نظر صورت و هم از نظر سيرت .

 اَللّهُمَّ فَامْنَعْهُمْ بَرَكاتِ الاَرْضِ وَفَرِّقْهُمْ تَفْريقاً وَمَزِّقْهُمْ تَمْزِيقاً وَاجْعَلْهُمْ طَرائقَ قِدَداً وَلا تُرْضِ الْوُلاةَ عَنْهُمْ اَبَداً

خدايا! اين مردم ستمگر را از بركات زمين محروم و به تفرقه و پراكندگى مبتلايشان بگردان! صلح و سازش را از ميان آنان و فرمانروايانشان بردار

فَاِنَّهُمْ دَعَونا لينصرونا ثُمَّ عَدَوا عَلَيْنا لِيُقاتِلُونا

كه ما را با وعده يارى و نصرت دعوت نمودند و سپس به جنگ ما برخاستند.

امام عليه السلام سپس اين آيه را خواند:

 اِنَّ اللّه اَصْطَفى آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ اِبراهيمَ وَآلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمينَ ذُريَةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ واللّه سَمِيعٌ عَلِيمٌ ...

خدا آدم و نوح و فرزندان ابراهيم و فرزندان عمران را برعالميان برگزيد نسلهايى كه از يكديگرند و خداوند شنوا و داناست

و آنگاه كه حضرت على اكبر خواست از خيمه ها جدا شود حسين بن على عليهما السلام عمرسعد را مورد خطاب قرار داد و چنين فرمود:

مالَكَ؟ قَطَعَ اللّهُ رَحِمَكَ كَما قَطَعْتَ رَحِمِى

چه شده است بر تو؟ خدا نسل تو را قطع كند همان گونه كه تو شاخه مرا بريدى ،

وَلَمْ تَحْفَظْ قَرابَتِى مِنْ رَسُولِ اللّه

و رابطه قوم و خويشى مرا با پيامبر ناديده گرفتى

وَسَلَّطَ عَلَيْكَ مَنْ يَذْبَحُكَ عَلى فرِاشِكَ.

و خدا كسى را بر تو مسلط كند كه در ميان رختخواب تو را ذبح كند

على اكبر آنگاه كه در مقابل صفوف دشمن قرار گرفت اين اشعار را مى خواند:

اَنَا عَلِىُّ بْنُ الْحُسَينِ بْنِ عَلِىٍّ

منم على ، پسر حسين بن على

نَحْنُ وَبَيْتِاللّه اَوْلى بِالنَّبيّ

و سوگند به كعبه كه ما اولى به پيامبر هستيم !

وَاللّه لايَحْكُمُ فينَا ابْنُ الدَّعىّ

و به خدا قسم ! نبايد اين فرزند فرومايه بر ما حكومت كند

اَطْعَنُكُمْ بِالرُّمْحِ حَتّى يَنْثَنى

اين نيزه را آنچنان بر شما فرود مى آورم كه خم شود.

اَضْرِبُكُمْ بِالسَّيْفِ حَتّى يَلْتَوى

و اين شمشير را آنچنان بر شما مى زنم تا درهم بپيچد

ضَرْبَ غُلام هاشِمىّ عَلَوىّ

مانند شمشير زدن جوان هاشمى علوى

سپس وارد جنگ شد.

خوارزمى مى گويد:

 با اينكه تشنگى بر وى اثر عميق گذاشته بود اما آنچنان جنگ نمود و حملات شكننده بر صفوف دشمن وارد ساخت و از افراد دشمن كشت كه داد آنها بلند شد و تعداد كشته شدگان به وسيله او به 120 نفر بالغ گرديد و به سوى خيمه ها برگشت . و براى دومين بار حمله نمود و چون به روى خاك افتاد با صداى بلند عرضه داشت پدرجان ! اينك جدم رسول خدا با جام بهشتى سيرابم كرد كه پس از آن تشنگى نيست ...

حسين بن على عليهما السلام چون دربالاى سروى قرارگرفت فرمود:

قَتَلَ اللّه قَوْماً قَتَلُوكَ يابُنَىَّ ما اَجْرَاءَهُمْ عَلَى اللّه وَعَلَى انتهاك حُرْمَةِ رَسُولِ اللّه ، عَلَى الدُّنْيا بَعْدَكَ الْعَفا.

خدا بكشد مردم ستمگرى را كه تو را كشتند فرزندم اينها چقدر بر خدا و به هتك حرمت رسول اللّه جرى شده اند، پس از تو اف بر اين دنيا!

(مقتل خوارزمى ، ج 2، ص 30. ارشاد، ص 238.)

توضیح راجع به جمله:

قَطَعَ اللّهُ رَحِمَكَ كَما قَطَعْتَ رَحِمِى

خدا نسل تو را قطع كند همان گونه كه تو شاخه مرا بريدى ،

نفرين امام درمورد عمرسعد كه فرمود:

خدا نسل تو را قطع كند، با مراجعه به دو كتاب مهم در نسب شناسى "نسب زبيرى"  و "جمهره ابن حزم "معلوم می گردد كه از نسل عمرسعد پس از نوه او "ابوبكر بن حفص" - كه مدت قليلى پس از پدرش حفص زنده بود- كسى باقى نمانده است

اما قسمت دوم سخن امام "كَما قَطَعْتَ رَحِمِى " با كثرت فرزندان حسين بن على و بقاى امامت در نسل آن حضرت معلوم مى شود، منظور نسل نسبى است كه با كشتن على اكبر فرزند امام - عليه السلام آن سلسله نسل كه از طريق على اكبر در جهان ادامه و گسترش پيدا مى نمود قطع گرديد.