حضرت رقیه خاتون

بسم الله النور

حریم قدس مرا جبرییل، دربان است
مزار کوچک من قبـــلۀ بزرگان است

اگر چه ابر سیاهی‌ست بر مـــه رویم
ز اشک دیده مزارم ستاره‌ باران است

ز تازیّـــانه تنـــم آیـــه‌ آیه گردیــــده
چنان که پیکر پاکم شبیه قرآن است

از آن شبی که پــــدر بهر دیدنم آمد
هنوز دامن ویرانه‌ام گلستـــان است

من آن صحیفــــۀ خوانای لیـــلة القــــدرم
که همچو فاطمه قدرم همیشه پنهان است

مگر ظـــهور کند منتــــقم و گرنه هنــــوز
رخم کبــــود بود، گیســــویم پریشان است

الا! همــــاره بگرییــــد بهر غــــربت من
که چشم حضرت مهدی هنوز گریان است

به اشک من جـــگر تازیـــانه خون می‌شد
یکی نگفت که این دخترک مسلمان است

چهـــارده صده بگذشتــــه و هنــــوز مرا
سر بریـــــدۀ بابــا به روی دامــــان است

شـــرارۀ دل «میثم» ز شعـــلۀ دل ماست
که نظم او همه چون آتش فروزان است

شاعر :غلامرضا سازگار